De zon was zondagmorgen met veel moeite ergens tussen de dikke mist te bespeuren aan De Vlasschaard. Het ideale decor dus voor een stevige zondagse NWO-rit. Of beter gezegd: voor een stevige poging om überhaupt wakker te worden.
De NWO-coureurs verzamelden zich zoals gewoonlijk voor hun wekelijkse rondje. Kapitein van dienst was deze keer de Sec, die speciaal voor de gelegenheid een wat kortere rit had uitgestippeld. Niet omdat de benen van de NWO'ers minder werden, uiteraard… maar omdat iedereen op tijd terug op het terras van De Vlasschaard moest zitten voor een aperitief. Prioriteiten, noemen ze dat bij NWO.
Om klokslag 9.00 uur trok de Sec het peloton op gang. Althans… dat was de bedoeling. De start verliep namelijk bijzonder moeizaam. Het leek alsof een groot deel van het peloton nog ergens tussen dromenland en het ontbijtbuffet hing. Misschien zaten er nog croissants in de benen, misschien was de koffie nog niet volledig doorgedrongen tot de hersenen… Feit was dat er maar weinig beweging in de NWO-machine kwam.
De Sec reed nochtans rustig. 26 à 28 km/u. Meer hoefde dat toch niet te zijn op een mistige zondagmorgen? Maar hoe rustig de Sec ook reed, achter hem gebeurde er weinig. Heel weinig. En dus was het peloton na amper enkele kilometers al bezig zichzelf vakkundig op te delen in verschillende leeftijdsgroepen, babbelgroepen en vermoedelijk ook ontbijtgroepen.
Toen kwam Vosje naar voren met een belangrijke mededeling: “Sec, vergeet niet dat Lore mee is!”
Lore dus. De dochter van onze eigen Locomotief. Een frisse jonge dame die ondertussen ruimschoots bewezen heeft dat ze haar mannetje kan staan op de fiets. Maar blijkbaar was dat voor sommige NWO-mannen toch een reden om de benen wat minder enthousiast te laten draaien. De Sec besloot persoonlijk poolshoogte te gaan nemen. “Alles goed, Lore?”
“Ja hoor!” liet Lore trots weten. “Geen probleem. Maar die mannen achteraan gaan niet vooruit. Die zitten constant te babbelen!” Kijk. Daar had de Sec weinig tegenin te brengen. De Sec trok dus opnieuw naar voren om een nieuwe poging te ondernemen om het peloton op gang te krijgen. 26 à 28 km/u.
De wind was bovendien met vakantie en de mist zou straks wel plaatsmaken voor de herfstzon. Er was dus eigenlijk geen enkel excuus. Drie kilometer later… De Sec was opnieuw alleen. Niemand achter hem. Geen peloton. Geen achtervolgers. Zelfs geen verdwaalde NWO'er.
“Pfff…” moet de Sec gedacht hebben. “Er zijn er genoeg die de route op hun fiets hebben staan. Ik ga niet trager rijden dan 25!” En zo geschiedde. De Sec reed rustig verder. De afstand werd groter en groter. Nu ja… door de mist kon je dat gelukkig niet goed zien. Misschien was het peloton wel vlak achter hem? Of misschien ook niet. De Sec bleef rustig verder rijden. Ze zullen wel aansluiten, dacht hij. Maar nee hoor. Het duurde. En het duurde. En toen kwam de Poggio eraan. Dit was misschien hét moment waarop de oude krijgers van NWO zouden terugkeren. De Sec keek achterom. Niets. Nog eens kijken. Nog altijd niets. Geen Vosje. Geen Locomotief. Geen Bert. Geen Alain. Geen peloton. Helemaal niks. De Sec besloot dan maar boven op de Poggio te wachten. Na ongeveer 30 kilometer solo was het welletjes geweest.
En toen begon het echte spektakel. Vijf minuten. Jawel. Maar liefst vijf minuten duurde het vooraleer de eerste NWO'ers boven kwamen. Vijf minuten! Dat is in wielertermen ongeveer een halve koffiepauze. Toen het peloton uiteindelijk compleet was, was er niets veranderd. Ze stonden nog altijd in babbelmodus.
De rest van de rit werd verder rustig afgewerkt. Tot na Plassendale. Daar vond Bert blijkbaar dat het welletjes was geweest met de sightseeing en besloot hij even de kop te nemen. Aan een keurige 31 km/u. Kijk, eindelijk! Er werd gefietst! Alain vond vervolgens dat 31 toch wat aan de lage kant was en nam over. De snelheid ging prompt naar 35 km/u. Nu waren we vertrokken!
Voor Lore ging het ondertussen prima tot ongeveer 31 km/u. Maar 35 km/u bleek toch net dat kleine verschil te zijn tussen “ik kan dit makkelijk volgen” en “waarom rijden die mannen plots alsof ze de Tour aan het winnen zijn?” Gelukkig waren daar Locomotief en Vosje. Beiden ontfermden zich over Lore en zorgden ervoor dat de jonge dame netjes uit de wind kon blijven en samen met haar twee persoonlijke bodyguards richting Stene reed.
Een prachtig beeld: Lore voorop, Locomotief en Vosje ernaast. Een soort NWO-escorte, maar dan zonder zwaailicht. En zo kwam het gezelschap uiteindelijk netjes Stene binnen.
De fietsen werden aan de kant gezet, de plaatsen op het terras van De Vlasschaard werden ingenomen en de zondagse aperitief kon beginnen.
Sec