Deze zondag stond er een bijzondere kapitein aan het roer. Interim-kapitein Jalabert had zijn rit gewisseld met Tjess, onze Leeuw. Nu ja... "de Leeuw". Het was zo lang geleden dat we hem nog op een fiets zagen dat sommigen dachten dat zijn koersfiets ondertussen als kapstok dienst deed. Woensdag is hij zelf kapitein, dus de grote vraag is: verschijnt de Leeuw eindelijk uit zijn grot, of stuurt hij opnieuw zijn kat?
Jalabert had alvast een rit met een nostalgisch kantje uitgestippeld. De bestemming: Zeebrugge, langs zijn vroegere werkplekken in de haven. Een rit vol herinneringen, al waren die voor de meesten minder belangrijk dan een goed wiel in de slipstream.
Vanaf de eerste meter nam de kapitein zijn verantwoordelijkheid. Hij sleurde het peloton door de wind, met enkel Sec die vond dat kopwerk ook voor gewone stervelingen was weggelegd. De rest? Die voerde een wetenschappelijk experiment uit naar de aerodynamische voordelen van zo dicht mogelijk in iemand anders zijn wiel kruipen.
Zelfs Locomotief Fred had een opwarmfase nodig. Pas na een goeie twintig kilometer vond hij zijn vertrouwde kruissnelheid terug, waarna hij opnieuw bewees waarom hij die bijnaam niet voor niets draagt.
De route naar Zeebrugge liep over heel wat nieuwe baantjes. De meeste NWO'ers genoten van de afwisseling. Vosje daarentegen had een iets andere mening.
"Te veel draaien... te veel grote banen... te veel... alles."
Voor Vosje mag het seizoen stilaan op zijn einde lopen. De batterijen beginnen leeg te geraken en voor de kilometerstand hoeft hij het ook niet meer te doen. Burt inhalen zit er dit jaar niet meer in. Maar geen nood, Vosje... elke wielrenner leeft op hoop, dus 2027 is alweer in zicht.
Eenmaal in Zeebrugge volgde nog een plaatselijke ronde tussen de transportbedrijven. Voor Jalabert werd het een rit door het verleden. Bij elke loods leek hij wel een nieuw verhaal klaar te hebben. Gelukkig bleef het bij herinneringen en begon hij niet spontaan een shift te draaien.
De terugweg naar Oostende verliep zoals de heenweg: Jalabert, Locomotief en Sec deden het zware werk, terwijl de rest professioneel bleef meepeddelen.
Net toen iedereen dacht dat de rit zonder verrassingen zou eindigen, zorgde Burt voor een klassieker: een platte band. Gelukkig schoten Jalabert en Fred meteen ter hulp. In geen tijd lag er een nieuwe binnenband in, alsof ze ooit een carrière als F1-pitcrew hadden gemist.
Daarna was het nog één rechte lijn richting De Vlas, waar een welverdiend teusje op Caspard wachtte.
En voor we afsluiten nog één belangrijke mededeling:
Proficiat, opa Choco! Een nieuwe supporter erbij voor de NWO, en wie weet zit de volgende generatie kopmannen daar al in de kinderwagen te trappelen. 🚴🍻👶
sec