De weergoden blijven duidelijk fan van NWO. Terwijl enkele van onze clubgenoten hun vakantiekiekjes sturen vanuit Brazilië, India, Taiwan of een of ander exotisch Oosters paradijs, beleven wij hier gewoon een Belgische zomer waar men binnen vijftig jaar nog over zal spreken. Het lijkt wel 1976 opnieuw: de ene hittegolf na de andere, elke dag een stralende zon en een heerlijk briesje aan onze Noordzeekust. Eerlijk... die reizigers weten niet wat ze missen!
Ondanks al dat internationaal toerisme stonden toch nog acht moedige NWO'ers stipt aan de start, klaar voor alweer een prachtige zondagrit.
Kapitein van dienst was onze eigen Tempobeul Wim, die bovendien morgen weer een jaartje wijzer wordt. Met de nodige autoriteit zette hij het peloton in beweging richting de vaart.
Maar nog voor de kilometerteller goed en wel op twee kilometer stond, kwam er al een eerste verrassende wending. Onze Locomotief Fred kreeg blijkbaar een telefoontje dat onmogelijk kon wachten. Met een ernstig gezicht dirigeerde hij het peloton verder.
"Rijden jullie maar door, ik kom het gat wel dichtrijden!"
Een bevel van de locomotief negeer je natuurlijk niet. Dus reed het peloton rustig verder aan een gezapig tempo. Na tien minuten begon men zich toch af te vragen of Fred misschien onderweg een nieuwe spoorlijn aan het aanleggen was. Geen Fred te bespeuren. Dan maar even halt houden langs de kant van de weg.
Even later verscheen daar toch de vertrouwde locomotief aan de horizon. Wat er precies zo dringend was, blijft voorlopig staatsgeheim. Binnen NWO circuleren ondertussen de wildste theorieën, maar uit respect voor de privacy zullen we daar niet verder op ingaan...
Intussen had Tempobeul Wim zijn huiswerk uitstekend gemaakt. Hij wist dat de noordenwind stevig zou blazen en stuurde het peloton slim richting Blankenberge. Van daar ging het via De Haan, Wenduine, Uitkerke en Lissewege verder richting Dudzele.
De wind deed het peloton uitrekken tot een lange sliert. Iedereen zocht wanhopig beschutting achter zijn voorganger. Er werd stevig doorgereden... misschien zelfs iets té stevig.
Dat ondervond ook Vosje, die momenteel ergens met een mysterieuze breuk rondrijdt. Waar precies? Daar zijn de meningen verdeeld. Feit is dat hij af en toe meer naar adem hapte dan een vis op het droge.
De steunbetuigingen vanuit het peloton waren, zoals steeds bij NWO, bijzonder hartverwarmend.
"Als je gekwetst bent... waarom blijf je dan niet gewoon thuis?"
Zo zie je maar: bij NWO krijg je niet alleen sportieve begeleiding, maar ook gratis medisch advies.
Eenmaal in Dudzele draaide de wind eindelijk in ons voordeel. Nu zou het vuurwerk beginnen, dacht iedereen. Maar nee hoor... Tempobeul Wim hield het hoofd koel en koos voor een strak, hoog maar beheerst tempo. Geen overdreven heroïek, gewoon stevig doorrijden zodat iedereen — zelfs onze dappere Vos — netjes kon aansluiten.
En zo bolde het volledige peloton ruim vóór de middag opnieuw Oostende binnen.
Zoals het een echte NWO-traditie betaamt, werd de rit afgesloten waar ze eigenlijk pas écht begint: op het terras van De Vlas.
Daar verraste onze bijna-jarige kapitein Wim iedereen met een welverdiende traktatie. De glazen werden geheven op zijn verjaardag, de sterke verhalen werden alweer een beetje straffer en de gemiddelde snelheid steeg aan tafel nog een paar kilometer per uur.
Conclusie van de dag?
Acht renners, één mysterieus telefoontje, een gekwetste Vos die toch bleef vechten, een kapitein die zijn troepen perfect loodste en opnieuw een zondag waarop iedereen met een brede glimlach naar huis keerde.
Alweer een geslaagde NWO-rit. Wat kan het leven als wielertoerist toch ongelooflijk mooi zijn!
Sec