Zondag 31 mei. Een grote dag. Niet omdat de zon scheen. Niet omdat er een monumentale rit op het programma stond. Niet omdat iemand een nieuw snelheidsrecord ging breken. Neen. Het was de verjaardag van voorzitter Johan. Je zou dan verwachten dat kapitein van dienst Burt een rit had voorbereid die de geschiedenisboeken zou halen. Een rit die men binnen twintig jaar nog zou navertellen aan de kleinkinderen. Maar wat kregen we? Chaos. Pure chaos.
Vanaf de eerste meters was het al prijs. "Links!" "Rechts!" "Nee, toch links!" "Rustig!" "Sneller!"
Het leek minder op een wielertocht en meer op een uitstap van een rusthuis waarvan de begeleiders hun fluitje waren kwijtgeraakt.
Twaalf NWO-renners stonden aan de start. En met "renners" bedoelen we mannen die zich nog steeds wielrenner voelen zolang ze hun koersbroek aankrijgen. Plus één jong veulen: Remco. Die keek waarschijnlijk na vijf minuten al rond alsof hij per ongeluk in de verkeerde WhatsApp-groep terechtgekomen was.
Aan kop reden Burt en Vosje.
Dat is een combinatie die ongeveer evenveel snelheid oplevert als twee schildpadden die een caravan trekken. Op dat moment wist iedereen al: vandaag gaan we geen Strava-records breken.
De leeftijd van de jarige voorzitter verraadde het trouwens ook een beetje. Dit zijn mannen die soms denken dat ze profs zijn. Niet op de fiets natuurlijk, maar tijdens de verhalen achteraf. Daar winnen ze nog moeiteloos de Ronde van Frankrijk, Parijs-Roubaix én het WK in dezelfde week.
Zelfs het rode licht in Leffinge kreeg verwijten naar het hoofd geslingerd omdat het te lang op rood bleef staan. Alsof dat verkeerslicht persoonlijk verantwoordelijk was voor het lage gemiddelde.
Met de wind schuin van opzij en soms een beetje van achter ging de snelheid... niet omhoog.
De enige die even wakker schoot was Moteurtje. Op de brug over de autosnelweg liet hij zijn motor eens ronken. Hij reed weg alsof hij een contract bij een profploeg ging tekenen. Helaas had hij buiten de navigatiekunsten van kapitein Burt gerekend.
Aan het volgende kruispunt klonk het: "Links! Rechts!" Wat uiteindelijk gewoon rechts bleek te zijn.
Moteurtje mocht zijn inspanning meteen klasseren onder de rubriek: nutteloos energieverbruik.
Even later aan de Diksmuidsesteenweg gebeurde opnieuw iets moois. Eén attente coureur stak netjes de baan over. De rest van het peloton bleef wachten. En wachten. En wachten.
Volgens onbevestigde bronnen zijn in die tijd twee generaties slakken de steenweg overgestoken.
Maar het absolute hoogtepunt moest nog komen.
Burt stuurde het volledige peloton een doodlopende straat in. Een doodlopende straat.
Zelfs een blinde mol met een kapotte gps had gezien dat daar geen doorgang was.
Het peloton draaide om met de elegantie van een olietanker in een zwembad.
In Diksmuide zelf besloot Tommelzwijntje dan maar zonder veel overleg een drukke baan over te steken. Opmerkelijk, want het was diezelfde Tommelzwijntje die eerder nog luidkeels had verkondigd dat veiligheid boven alles ging.
Blijkbaar geldt dat enkel wanneer iemand anders voorop rijdt. Het boegeroep in het peloton was dan ook volledig terecht.
Na Diksmuide werd het helemaal een navigatiequiz. Rechts. Links. Rechts. Nog eens rechts. Iedereen moest voortdurend in de remmen. Het was duidelijk dat Burt niet alleen het noorden kwijt was, maar waarschijnlijk ook oost, west en een deel van zuid. De noodprocedure werd geactiveerd. René kwam aan het stuur.
En René kent Vlaamse wegen zoals sommige mensen hun eigen woonkamer kennen.
Alleen had hij één klein probleempje.
Hij reed alsof hij een premie van duizend euro kreeg voor de eerste aankomst aan De Vlasschaard.
Het peloton brak onmiddellijk in stukken uiteen. Hier een groepje. Daar een groepje. En ergens achteraan waarschijnlijk nog iemand die dacht dat hij richting Frankrijk reed.
Burt greep in en nam opnieuw het roer over. De chaos keerde terug. Iedereen opgelucht. Want chaos kennen we ondertussen. Na Veurne kregen we eindelijk rugwind. Normaal betekent dat: groot blad, tandje bij en gas geven.
Maar niet bij NWO. Deze mannen beschouwen rugwind als een uitstekende gelegenheid om nóg rustiger te rijden. Volgens getuigen werden ze voorbijgestoken door een groep gepensioneerde dames op elektrische fietsen die ondertussen ook nog een kruiswoordraadsel aan het oplossen waren.
Na Nieuwpoort kwam er even wat leven in de brouwerij. Moteurtje trok door aan een stevige 35 km/u. Het gevolg was voorspelbaar. Het peloton brak opnieuw. En daar verscheen eindelijk de echte leider van de dag.
Choco. Niet de kapitein. Niet de voorzitter. Niet de gps. Choco.
Met één simpele boodschap: "Groeperen, mannen." En wonder boven wonder luisterde iedereen.
De oude garde werd opnieuw verzameld en in een keurige colonne richting De Vlas geleid.
Waar voorzitter Johan zijn verjaardag vierde zoals een echte voorzitter dat doet: Met een rondje voor de aanwezigen. Of was het misschien een beloning omdat iedereen deze rit zonder blijvende schade had overleefd? Dat zullen we waarschijnlijk nooit weten.
Maar één ding staat vast. De rit was misschien niet snel. Misschien niet mooi. Misschien niet logisch. Maar ze was wel honderd procent NWO. En dat is uiteindelijk nog altijd veel belangrijker dan een hoog gemiddelde. 🍻🚴♂️🎂
sec