Verslag

De langste rit van het jaar… en dat hebben we geweten!

Zondagmorgen, frisse neus, zonnetje van de partij en… 11 dappere renners aan de start. Ideale omstandigheden volgens de ene, “net iets te fris voor korte mouwen” volgens de andere. Kortom: perfect koersweer, op z’n Vlaams.

Onze Sec nam het roer stevig in handen als kapitein van dienst. En roeren moest hij! Want met die dwarse wind leek het peloton meer op een zwalpende zeilboot dan op een strak geoliede wielerploeg. Kruisen tegen de wind in, beetje laveren links, beetje corrigeren rechts… als er ergens een zeil ontbrak, dan was het enkel omdat niemand eraan gedacht had het mee te nemen.

Op kop zagen we opvallend veel actie van de Bike Boys. Toeval? Wij denken van niet. Volgende week trekken ze richting Mallorca, dus de vorm moet duidelijk nog wat aangescherpt worden. Of ze wilden gewoon nog eens tonen dat ze het niet verleerd zijn na al die “rustige winterkilometers”. De rest van de groep hield het nauwlettend in de gaten… en vooral het wiel.

Opmerkelijk: geen platte banden! Een mirakel op zich tijdens de langste rit van het jaar. Al werd dat kleine gelukje gecompenseerd door een licht gemor in het peloton toen de neus richting De Vlasschaard ging… of toch niet? Een extra lusje stond op het menu. Enthousiasme alom… ahum. Sommige renners begonnen spontaan hun kilometerstand in twijfel te trekken.

Maar kijk, dankzij dat “zeer geliefde” extra rondje mogen we nu officieel zeggen: dit was de langste rit van het jaar! En geef toe, dat pakt toch mooier uit in het verslag.

Eind goed, al goed. Moe maar voldaan, met een hoofd vol wind en een lichaam dat weet dat het gewerkt heeft. Op naar de volgende rit… hopelijk iets korter, maar minstens even plezant!

Sec