Een zonnige zondagmorgen, frisse temperaturen en maar liefst 9 NWO-helden aan de start, versterkt met gastrenner Remco. Onder het strakke leiderschap van kapitein Choco (lees: het parcours is tot op de millimeter uitgedokterd, inclusief strategische bochten en “verrassingen”) stonden we klokslag 9u paraat.
Bij de start viel meteen iets op: het was fris… behoorlijk fris zelfs. Het peloton koos massaal voor lange broek en jas. Iedereen? Nee hoor! Koen en Remco dachten blijkbaar dat ze al in juli zaten en verschenen in bijna zomertenue. Korte broek, mouwtjes… een mens zou er spontaan kippenvel van krijgen – en dat was niet alleen van de kou.
We trokken richting Jabbeke, waar de wind zich al snel liet gelden als een volwaardig extra lid van de groep. Dan weer vriendelijk in de rug, dan weer venijnig op de neus. Bochtenwerk alom, wat Choco ongetwijfeld met een glimlach had ingecalculeerd.
Zoals steeds stond locomotief Fred paraat aan de kop, onvermoeibaar en trouw op post. Maar door de afwezigheid van tempobeul en moteurtje moesten ook de anderen hun verantwoordelijkheid opnemen. En jawel, daar was hij: de Cobra! Opvallend veel kopwerk, alsof hij een persoonlijke rekening met de wind had te vereffenen. Ook Burt en Koen “de Lynx” lieten zich niet onbetuigd.
Over die Lynx gesproken… kopwerk leveren is één ding, maar het liefst wel aan de juiste kant van de wind. Helaas heeft onze Lynx daar nog een kleine werkpuntje. Het peloton zag hem keer op keer vrolijk aan de verkeerde kant rijden, met het gekende gemopper tot gevolg. “Hij zal het ooit leren,” klonk het hoopvol… al was dat misschien vooral wensdenken.
Via Torhout ging het richting de Poggio van Beerst – een klim die ondertussen mythische proporties begint aan te nemen binnen NWO. Daarna: wind in de rug! Ideaal moment om nog eens stevig door te trekken, zou je denken… maar niets was minder waar. Het peloton viel zowaar stil. Blijkbaar rijden we sneller tegen de wind in dan met de wind mee. Een uniek talent, dat zeker.
Maar de Cobra dacht daar anders over. Met een strijdkreet die nog nazinderde tot in Diksmuide: “Komaan mannen, wind mee, tandje bij!” En kijk, plots kon het toch weer vooruit.
Net iets na 12 uur rolden we binnen bij De Vlasschaard, waar we beloond werden met een heerlijke warme soep. En eerlijk… die smaakte minstens even goed als de overwinning in een klassieker.
Besluit: een rit met alles erop en eraan – zon, wind, heldenwerk, tactische missers en vooral veel kameraadschap. NWO op zijn best.
Sec