Vrijdag 27 februari: de officiële aftrap van het nieuwe wielerseizoen van NWO. Terwijl de winter nog wat nors in een hoekje zat, trokken onze coureurs naar het verre Ardennenland – klaar om opnieuw geschiedenis te schrijven.
Vanuit alle windstreken werd er aangemeerd: Oostende, Maasmechelen, Antwerpen, Spy, Brussel… zelfs India stond op de radar. De internationale allure van NWO is niet langer te ontkennen.
Gelukkig stond chef-kok Franky al paraat met een voedzame spaghetti waar menig profploeg jaloers op zou zijn. Koolhydraten stapelen was het devies. Lepels in aanslag, blikken op scherp. Want zaterdag… dan begint het echt.
Vroeg onder de wol dus. Althans, dat was de bedoeling. Want wie staat er al meteen scherp?
Neemt km-vreter Burt opnieuw het initiatief?
Tovert clubkampioen Vosje alweer een demonstratie uit de benen?
Of verrast iemand die tijdens de winter stiekem in het hooggebergte trainde?
De spanning was te snijden. Of dat lag aan de look in de saus.
Iedereen goed geslapen? Dat hangt ervan af hoe je een koude douche definieert… De verwarming van het verblijf had beslist om ook winterstop te houden. Maar echte NWO’ers laten zich daar niet door kennen. Met verkleumde maar vastberaden blikken verscheen men aan het ontbijt. En wat voor een ontbijt! Bordjes werden gevuld alsof er een Alpenrit op het programma stond.
De ploeg splitste zich in twee:
Groep 1 – De heropbouwers
Zij kozen voor het parcours over de gewone weg. Even opnieuw vriend worden met de koersfiets. Het ritme zoeken. De ketting laten zingen. En vooral: voelen waar de winterkilootjes zich verstopt hadden.
Groep 2 – De durvers
Geen genade. De MTB’s werden van stal gehaald en de bossen lonkten. Alleen… de bossen en weiden lagen er bij alsof ze persoonlijk wraak wilden nemen. Modder, plassen, ploeteren. Soms meer veldslag dan veldrit. Maar daar wordt men sterk van, zeggen ze. Of toch minstens vuil.
De Ardense hoogtemeters kropen venijnig in de benen. Klimmen, dalen, nog eens klimmen. Het werd een zware, lastige rit. Maar — en dat siert onze club — iedereen haalde de finish. Moe, modderig, maar voldaan.
Ook de wegploeg keerde terug met verhalen over pittige hellingen en benen die al vroeg in het seizoen duidelijk maakten dat ze nog niet op overschot draaien. Maar de glimlach was er. En dat is wat telt.
Na de heroïek van de dag nam masterchef Tjess het roer over. Een waar feestmenu verscheen op tafel. Bordjes die leken op kunstwerken, smaken die zelfs de vermoeidste klimmer weer deden opleven.
Sommelier Filip schonk ondertussen uitstekende wijnen uit, met de precisie van een tijdrijder tegen de klok. “Niet te veel hé mannen… coureurs moeten scherp blijven,” klonk het streng. Al is dat begrip relatief na een dag Ardennen.
Er werd gelachen, geplaagd en al voorzichtig gerekend wie dit seizoen wanneer een aanval gaat plaatsen.
Zondagochtend stond er opnieuw een heus ontbijt klaar. Chef Koen trakteerde iedereen op spek en ei — krachtvoer voor kampioenen.
Oh ja… die biertjes van vrijdagavond? Ook van Koen. Verjaardagscadeau voor de club. Dat noemen wij nu eens een investering in de groepssfeer. Proficiat Koen! 🍻
Het openingsweekend zit erop. De winter is definitief verjaagd. De benen zijn wakker geschud. De ambities uitgesproken (al dan niet luidop).
Vanaf nu begint het echte werk.
📍 Afspraak zondag 8 maart om 9.30 uur aan De Vlas.
Wie neemt het eerste initiatief?
Wie verrast?
En vooral… wie heeft écht goed overwinterd?
Eén ding is zeker:
Een voor allen, allen voor één — NWO is er klaar voor! 🚴♂️🔥