Woensdagavond bij NWO… het soort avond waar de zon nog haar best doet, maar de wind al plannen heeft om roet in het eten te gooien. Gelukkig stonden we al mooi opgesteld vóór de start, slim verscholen achter alles wat maar een beetje beschutting gaf. Typisch NWO: eerst overleven, dan vertrekken.
Om klokslag 19u vertrokken we met 12 man sterk. Maar nog vóór het eerste wiel draaide, ging er al een lichte rilling door het peloton… want jawel: kapitein van dienst was niemand minder dan Wim, de Tempobeul. De man wiens motto meestal is: “wind op kop is ook een richting.” Verwachtingen? Strak tempo, scheve gezichten en een gemiddelde hartslag waar de dokters van wakker liggen.
Maar kijk… wonderen bestaan! Wim begon beheerst, bijna sereen zelfs. Het peloton volgde braaf in zijn wiel alsof we op bedevaart waren. Geen paniek, geen gekraak… gewoon een aangenaam tempo. We begonnen ons al af te vragen of dit wel dezelfde Wim was.
In het begin waren het vooral Wim en Burt die het kopwerk voor hun rekening namen. Sterk werk, alsof ze nog iets goed te maken hadden… of misschien gewoon omdat ze vooraan minder wind voelden (we blijven wielrenners hé).
Later in de rit begon ook Tjess zich te moeien. Regelmatig op kop, strak in houding… duidelijk iemand met een missie. Mallorca komt dichterbij en bij de Bike Boys wil je natuurlijk niet als “de man van de koffiestops” bekend staan. Training met een doel dus!
Frank liet zich ook af en toe zien aan de kop. Kort maar krachtig. Typische intervalstijl: even opduiken, gas geven, en weer verdwijnen alsof hij er nooit geweest was.
Opvallend vandaag: maar liefst drie motards in het peloton. Jawel, licht gemotoriseerde collega’s. Altijd handig bij tegenwind, want plots heb je niet één maar twee waaiers. Vooral voorzitter Johan had zijn rol perfect begrepen — strategisch rijden, slim positioneren… een voorbeeld voor de rest. René en Zowie keken aandachtig toe… leermomentje!
De rest van de rit verliep verrassend rustig en vlot. Mooie wegen richting De Haan, genieten van het landschap (voor zover de wind dat toeliet), en dan via Stalhille en Plassendale netjes terug richting het vertrouwde nest.
En zoals het hoort bij NWO: mooi op tijd binnen in De Vlasschaard, waar de dorst minstens even groot was als de geleverde inspanning.
Conclusie van de avond: geen slachtoffers, geen explosies… en een Tempobeul die zich van zijn zachtste kant liet zien. We beginnen ons zorgen te maken 😉
Tot de volgende rit! 🚴♂️🍻
sec