De eerste officiële NWO-vakantierit stond meteen in het teken van een heuse bergetappe. Op het programma: de Col d’Uglas, een klim van 10 kilometer aan een gemiddelde van 4%. Met andere woorden: een berg die zelfs zonder elektrische ondersteuning haalbaar moest zijn. Voor onze drie gemotoriseerde renners Johan, Patrick en Bart was het zelfs de vraag of ze hun motor zouden aanspreken?
Zoals echte profs werd afgesproken om vroeg te vertrekken. En zowaar, om stipt 9.00 uur zette het peloton van 14 renners zich in beweging. Een klein mirakel op zich, want op vakantie blijkt "stipt" vaak een rekbaar begrip.
De openingsfase verliep echter niet vlekkeloos. Patrick besloot al na enkele meters voor wat extra spanning te zorgen met een kettingprobleem. Gelukkig werd het euvel snel opgelost, zodat niemand zijn koffie moest opdrinken zonder eerst een mechanisch defect te hebben aanschouwd.
Een peloton van 14 man samenhouden is geen sinecure. Regelmatig klonk er een luide brul om de groep te laten hergroeperen. Sommige leden namen die opdracht wel erg letterlijk. Een kleine tip voor toekomstige ritten: wie de koplopers wil terugroepen, rijdt best even naar voren in plaats van vanaf positie twaalf een natuurdocumentaire over bronstige herten na te bootsen. Dat levert doorgaans meer resultaat op én spaart de stembanden.
De beklimming van de Col d’Uglas zelf werd door bijna iedereen voorbeeldig verteerd. "Bijna iedereen", want enkele avonturiers slaagden erin een alternatieve route te ontdekken en zo wat extra hoogtemeters aan hun trainingsschema toe te voegen. Of dit een bewuste voorbereiding op de Tour was of gewoon een gebrek aan richtingsgevoel, blijft onderwerp van discussie.
Uiteindelijk bereikte iedereen veilig de top. Geen slachtoffers, geen opgaves en slechts een beperkt aantal existentiële vragen over versnellingen en navigatie.
De afdaling vereiste de nodige voorzichtigheid. Het asfalt lag bezaaid met steentjes, waardoor de meeste renners plots herinnerden dat remmen toch een bijzonder nuttige uitvinding is.
Na al dat klimwerk volgde uiteraard de belangrijkste etappe van de dag: het terras. Daar wachtte de welverdiende beloning in de vorm van een frisse cola. Wetenschappelijk onderzoek heeft nog niet kunnen aantonen dat cola de recuperatie bevordert, maar binnen NWO wordt deze theorie al jaren met overtuiging verdedigd.
Daarna werd de terugweg aangevat, want de Franse zon begon ondertussen serieus aan de thermostaat te draaien. Onderweg weerklonken hier en daar nog enkele bekende hergroeperingsbrullen, maar zoals steeds gold de ongeschreven NWO-wet:
"Met NWO komt alles goed."